Mart 9
Üzüldüğümüz o kadar çok unsur var ki…
Yapacaklarımızı yapamadığımızdan, ya da bir konu hakkında başarı kazanamadığımızda dolayı üzülürüz. Sevdiğimizden ayrıldığımızda, ya da sevdiklerimizi kaybettiğimizde üzülürüz.
Özellikle annelerimiz gizli gizli üzülürler. Çünkü onlar üzüntülerini hiçbir şekilde dışarıya vurmazlar.
Neden mi?
Etrafında bulunan insanlar etkilenip üzülsün istemezler. Bir diğer nedeni de kendisinin üzüldüğünü kimsenin anlayamayacağını düşünürler. Çaktırmadan gözleri dolar. Derdini kimseye anlatamayacağından korkar.
Annelerimiz ve annelerimiz gibi yüreği şefkatle dolu olan her insan, o kadar çok hassastır ki, üzüntülerini hep içine atarlar ve çaktırmadan üzülürler. Sadece annelerimiz değil, gizlice ve çaktırmadan üzülen insanlar içinde, sevmesini bilen ve çok seven insanlar da var. Bu insanlar, belli bir haksızlığa uğradıkları zaman, gizli gizli göz yaşı dökerler. Etrafında bulunan İnsanların kendisini anlamadığından, yine gizli gizli ağlarlar. Çaktırmadan üzülürler…
Yaşam o kadar kısa ki…. insanların birbirlerini üzecek kadar uzun değildir. Herkes birbirini çok iyi anlamalı, birbirine değer vermelidir. Hayat yaşamaya değer. Sevmeyi sevilmeyi bilmeliyiz. Kimse kimseyi üzmemeli. Şu dünyada o kadar çok üzülecek şey var ki, kendi halimize şükretmemiz gerektiğini düşünmeliyiz ve halimize şükretmeliyiz.
Beterin beteri vardır derler. Gerçekten de doğru bir söz. Çünkü etrafımızdaki insanları görüyoruz. Kiminin kolu yok, bacağı yok, kimisi konuşamıyor, kimisi hiçbir şey yapamıyor, yürüyemiyor. Kendi işlerini kendileri yapamıyorlar ama, onlar hayata tutunmayı başarıyorlar. Sadece onlar mı?
Hayır…
Evsiz barksız kalanlar, evleri yananlar, çocuklarını kaybedenler, depremde, selde, doğal afetlerde ölenler…
Bu dünyada kimsesiz kalan o kadar çok insan var ki…
Açlıkla karşı karşıya kalan, savaş meydanlarında hayatta kalma mücadelesi verenler…
Bunlar saymakla bitmez. Yani anlatmaya çalıştığım, hayat ne çaktırmadan üzülmeye ve ne de gerçekten göz göre göre gözyaşı dökmeye değer. Hayat yaşamaya değer. Mutlu olmaya değer.
Bizler birbirimizin kıymetini bilip, birbirimizi mutlu etmenin yollarını bulmalıyız. Birbirimize hediye vermeliyiz. Birbirimizi ziyarete gitmeli, birbirimizle sohbet etmeliyiz. Gezmeliyiz, görmeliyiz. Çok değerli olan maneviyat ile ilgili paylaşımlarda bulunmalıyız.
Hiçbir şekilde, seven insanların birbirlerini ihmal etmemesi gerekir. Çünkü dünyada en büyük ihmal maneviyatın eksikliğinden kaynaklanır. Maneviyatı eksik olan bir insanın, yaşamından büyük bir bölümünde eksiklik var demektir