Haziran 9
Özlemek…
Kimine göre çok güzel, kimine göre de kötü bir duygudur. Kimi insan beklemeyi severken, kimisi de beklemekten haz almaz. Bazen beklemek, insanı çıldırtır. Bekledikçe özler, özledikçe zaman uzar, yıllar uzar, günler geçmez. Beklemek ve özlemek öyle bir şeydir ki, her geçen zaman insanı insana daha da yaklaştırır, her ne kadar yollar uzak olsa da…
İnsan sevdiklerinden ayrı kalınca, bir daha bir araya gelmeyi bekler. Bir araya gelmeyi beklerken de, öyle bir özlem duyar ki, bu özlem kimi zaman büyür ve hastalık halini alır. Kimi zaman camlar ardından, kimi zam da kapılara gözlerimizi dikerek bekleriz. Yüreğimize işler özlemin acısı. Bazen dozunu kaçırır, çıldıracak gibi oluruz. Ama, yine de beklemekten ve özlemekten vazgeçmeyiz.
İnsan kimi bekler ya da kimi özler?
İnsanlar aşık olup, sevdikleri kişinin yolunu bekler ve beklerken de özlerler. Anne ve babasından ayrı kalan evlatlar, anne ve babayı, anne ve baba da evlatlarını özler. Arkadaşını özler, dostlarını, akrabalarını, komşularını özler insanoğlu. Ayrı kaldığı her kişiyi ya da unsuru özler. Uzun süre yemediği bir yemeği özler mesela…
Hele bir de bu yemek, en sevdiği kişi tarafınfan yapılıyorsa, o kişiye kavuştuğunda, o yemeğin de yapılmasını bekler.
Dünyadaki beklentileri çok fazladır insanoğlunun. Özlem duyduklarının gerçekleşmesini bekler. Hayallerini gerçeğe dönüştürmek ister. Yaşamının kolaylaşmasını bekler.
Kimisi alim olmak isterken, kimisi de zengin olmak ister. Kimisi işe özlem duyarken, kimisi de emekli olmak ister.
Bir de öyle şeyler vardır ki, beklemesi çok zordur ve özlemi çok büyüktür. Sevdalı kişilerin sevdiğini beklemesi gibi mesela…
Ya da, üniversite sınavına yıllarca hazırlanıp da, sınavı beklemek gibi ve bir meslek sahibi olmamın özlemi gibi… Bir anne ya da babanın, evladının daha güzel yerlere gelmesin beklemesi gibi…
Çocuğu olmayan bir ailedeki çocuk özlemi gibi…
Öyle çok beklentiler var ki, bu beklentilerin pek çoğu özleme dönüşür.
Herhangi bir şeyi beklemek yetmez, çaba sarf etmek gerekir. Uğraşmak ve sonuca ulaşmaya çalışmak gerekir. Hayallerimizin ve özlemlerimizin gerçekleşmesi için, umudumuzu yitirmememiz gerekir.
Bu hayat bizim. Mutlu olmasını bilmeliyiz. Beklerken ve özlemlerimize ulaşmaya çalışırken, bazı durumlar, her ne kadar zor olursa olsun, mutlu olmasını da unutmamalıyız.
Yaşadığımız süre içerisinde özlemlerimiz ve beklentilerimiz asla ve asla bitmez. Çünkü yaşam devam ettiği süre içerisinde, beklentilerimizin ve özlemlerimizin, biri biterken diğeri başlar.